Buitengewoon!

door
Tracy Lesan

De Heer Jezus niet meegerekend, ben ik ervan overtuigd dat de apostel Paulus de grootste persoon is die ooit op aarde heeft geleefd. Welke andere historische figuur is zelfs maar in de buurt gekomen van de impact die Paulus heeft gehad - niet alleen op zijn eigen generatie maar op elke generatie daarna - en niet alleen in zijn eigen land maar in de hele wereld? Het begrip 'grootsheid' is zeer subjectief en ik weet dat we allemaal onze eigen maatstaven en persoonlijke favorieten hebben. Om die reden vind ik het terecht om te stellen dat Paulus de meest buitengewone persoon was, buiten Christus, die ooit op de planeet heeft gewandeld. De teksten die we uit de Bijbel over hem verzamelen, vormen een mozaïek van formidabele bewijzen.

Paulus was bijzonder met betrekking tot zijn reizen. Hij doorkruiste het grootste deel van de ‘oude’ wereld per boot en te voet en mengde zich voortdurend tussen een mengelmoes aan verschillende rassen, naties en culturen. Denk maar aan alles wat hij zag, hoorde, rook, proefde en aanraakte tijdens zijn uitgebreide missiereizen!

Paulus was buitengewoon intelligent. Hij ontving waarschijnlijk de hoogst mogelijke opleiding van zijn tijd, citeerde vrijuit buitenlandse filosofen en dichters en sprak vloeiend ten minste drie belangrijke talen. Hij kon snel een (hem) vijandige menigte te slim af zijn, zoals toen hij een kamer vol Joodse politici, verenigd om hem te veroordelen, tegen hunzelf keerde met één simpele verklaring en zelf vrijuit ging. Bovendien is hij nooit gestopt met groeien in zijn liefde om te leren. Zelfs aan het einde van zijn leven, in de dodencel, in een koude, vochtige gevangenis, was het zijn enige wens, naast een eenvoudige mantel om zichzelf warm te houden, om zijn kostbare perkamenten weer te bezitten.

Paulus was een buitengewoon redenaar. Hoewel sommigen hem mogelijk als zwak in zijn persoonlijke aanwezigheid en verachtelijk in spraak beschouwden, waren zijn aanwezigheid en spraak toch tenminste één keer zo boeiend dat een hele stad hem als een ‘god’ wilde aanbidden.

Paulus was een buitengewoon auteur. Zelfs na twee millennia kunnen we amper de diepten van de goddelijke waarheid peilen in zijn door God de Heilige Geest geïnspireerde 13 brieven. Veel van de ontroerende passages van proza en poëzie worden tijdens onze samenkomsten nog altijd voorgedragen.

Paulus oefende een buitengewoon gezag uit. Hij kon een woedende menigte tot bedaren brengen met één handgebaar, een gerespecteerde apostolische leider in het openbaar berispen en zowel hooggeplaatste soldaten als religieuze hogepriesters terechtwijzen. Hij wist zelfs koningen te vermanen.

Paulus toonde buitengewone moed - of was het een kortstondige waanzin? - toen hij, nadat hij was opgestaan na te zijn gestenigd en voor dood achtergelaten door een ziedende, Christus-afwijzende menigte, zich het stof van zijn kleding klopte en prompt terugkeerde naar de stad waarnaar zijn potentiële moordenaars net daarvoor waren teruggekeerd.

Paulus leefde buitengewoon zuinig, eenvoudig en onbaatzuchtig.

Hoewel hij zijn toehoorders had kunnen overhalen om hem van een comfortabel inkomen voor zijn prediking te voorzien liet hij altijd de gelegenheid tot persoonlijk gewin liggen en koos er juist voor extra (hard) te werken om brood op de plank te hebben. Van begin tot eind deed hij vrijelijk afstand van zowel zijn comfort als zijn rechten, met als doel dat hij een zegen voor anderen kon zijn.

Ook het karakter van Paulus was bijzonder. Hij bezat de ijzeren wil van een generaal, het medelevende hart van een herder en de tedere handen van een zogende moeder. De genegenheid die hij uitdrukte voor de personen en groepen die hij diende, zijn verlangen om bij hen te zijn, zijn intense bezorgdheid, ook over hun welzijn, en zijn voortdurende en vurige gebeden tot God namens hen, zijn elk een studie op zich. Een dergelijke, bijzondere persoonlijkheid en de ongekende kundigheden die Paul bezat hebben nadien ongetwijfeld nooit in een andere leider gewoond.

Paulus had een bijzondere relatie met God. De HEERE van hemel en aarde communiceerde rechtstreeks met hem - persoonlijk, hoorbaar, zichtbaar - door middel van meerdere dromen en openbaringen gedurende vele jaren. Hij ontving zelfs visioenen van de hemel die zo schitterend waren dat hij er niemand over mocht vertellen.

Paulus was buitengewoon nederig en noemde zichzelf de minste van de apostelen, zelfs de minste van al Gods volk. Terwijl hij vaak sprak over zijn onwaardigheid met betrekking tot zijn hoge roeping, was hij zich te allen tijde bewust van Gods ondoorgrondelijke genade jegens hem, de “chief of sinners” (1 Tim. 1:15).

Paulus riep bij anderen vaak buitengewoon tegenstrijdige reacties op. De mensen hielden ofwel zoveel van hem dat ze bij wijze van spreken hun ogen zouden uitrukken om hem te helpen, of ze haatten hem zo erg dat ze zich wel onder ede wilden verbinden hem te vermoorden. Paulus blijft nog steeds niet alleen toegewijde volgelingen en bittere vijanden aantrekken, hij zorgt ook nu nog voor tegenstellingen: bijna elk belangrijk theologisch debat of elke beweging door de eeuwen heen, inclusief enkele die de wereld op zijn kop hebben gezet, hebben op zijn minst iets te maken gehad met de interpretatie van zijn brieven.

Paulus was buitengewoon toegewijd aan de Heer en aan zijn bediening van de Heer ook met betrekking tot de meest buitengewone ontberingen die je je maar kunt voorstellen. Alsof gevaarlijke reizen, slapeloze nachten en veelvuldige aanvallen van kou, honger en dorst niet genoeg waren, was hij bovendien voortdurend het doelwit van felle tegenstand. Overal waar hij verbleef werd hij onderworpen aan een wrok, minachting, spot en verwerping die iedere rationele verklaring tart. Waarom zo'n haat tegen een man wiens enige ‘misdaad’ was het prediken over de majesteit en liefde van de verrezen Heiland?

Ondanks al die satanische waanzin werd Paulus echter voortdurend gedreven door een buitengewoon mededogen voor zijn vijanden. Verre van hen te verachten en naar Gods wraak op hen te verlangen, hield hij van hen en bad hij hartstochtelijk om Gods zegen over hen. Hij wenste zelfs dat God hem de eeuwige veroordeling zou laten ondergaan in ruil voor hun redding.

Misschien wel het meest opzienbarende aspect van Paulus' leven was diens buitengewone kijk op het leven zélf. De algehele focus die alles wat hij deed voedde en omlijstte - zijn wereldbeeld - was niets minder dan ‘buitenaards’: al het mogelijke doen en al het mogelijke zijn voor zoveel mogelijk mensen teneinde zoveel mogelijk mensen voor Jezus Christus te winnen. Hij bekommerde zich er niet om of hij leefde of stierf. Hij droeg letterlijk zijn lichaam uit in dienst van zijn Heiland die, zoals Paulus nooit moe werd te zeggen, “van mij hield en Zichzelf voor mij gaf” (Gal. 2:20). En Hij was het van Wie Paulus het allermeest hield.

Hoewel Paulus zeer waarschijnlijk de eerste zou zijn om bezwaar te maken tegen het voortzetten van zo'n beschouwende bewondering, blijft er nóg een aspect van zijn buitengewone leven over dat we niet moeten nalaten te benadrukken. Paulus zet het in feite zelf uiteen als het meest buitengewone aspect van zijn leven en het enige waarvan hij wil dat wij gelovigen dat nimmer zullen vergeten: zijn unieke roeping als apostel. De apostel van de heidenen!

Paulus beweert stoutmoedig: "Ik spreek tot u, heidenen, voor zover ik de apostel der heidenen ben, maak ik mijn bediening groot" (Rom. 11:13). Dit is geen trotse verspreking van Paulus, maar een krachtige verkondiging van de Heilige Geest over wie en wat Paulus precies is en waarom wij hém moeten volgen! God stelde Paulus aan als zijn speciale gezant voor de heidenen en de hoogste menselijke autoriteit voor alle gelovigen in Christus in de huidige bedeling der genade. Geen soldaat, geen rechter, geen profeet, geen priester, geen andere apostel, zelfs geen koning, heeft ooit zo'n verheven positie bekleed.

God had voordien Mozes als de leider van Israël doen opstaan en aan hem de Wet gegeven om de Joden hun unieke identiteit en verantwoordelijkheden als Gods uitverkoren priestervolk uit te leggen. Maar aan Paulus openbaarde God een nieuwe bedeling van genade voor alle mensen. Toen vormde zich het lichaam van Christus, de nieuwe Mens, bestaande uit zowel Joden als heidenen verenigd door het geloof in Christus’ werk op Golgotha en gezegend buiten Israël en de verbonden om tijdens de huidige periode van Israëls geestelijke verharding en blindheid (Ef. 3:1-6; Rom. 11:7-25). Dit plan was een ‘verborgenheid’ die God van alle eeuwen en generaties van de mensheid geheim had gehouden, totdat Hij het via openbaring door de verhoogde Christus aan Paulus bekend maakte (Efeze 3:7-13).

Paulus is voor het lichaam van Christus wat Mozes was voor Israël. Toch is hij ook méér dan dat. In tegenstelling tot Mozes' gezagsgebied, reikt dat van Paulus veel verder dan Gods volk alleen en omvat het ook de rest van de mensheid. Paulus is Gods spreekbuis om aan alle mensen, overal, bekend te maken hoe ze Jezus Christus kunnen leren kennen en liefhebben, precies zoals Jezus Christus vandaag gekend en bemind wil worden.

Het evangelie van Paulus, zijn prediking van Jezus Christus “volgens de openbaring van het geheimenis” (Rom. 16:25-26), is de specifieke boodschap van eeuwig leven die alle mensen moeten horen om gered te worden. Het is ook de specifieke kern van waarheid waar alle gelovigen acht op moeten slaan om geestelijk sterk ‘gegrondvest’ te zijn en om God te dienen naar Zijn wil (Rom. 16:25; Gal. 1:6-9). De leer van Paulus betreft de kwestie van geestelijk leven of dood voor ieder mens: Geloof dat Christus is gestorven om onze zonden en opgewekt is om onze rechtvaardiging (1Kor. 15:1-4).

Buitengewoon, inderdaad!

Voor mij is het bestuderen van Paulus’ brieven geen voorbijgaande academische bezigheid, maar een levensdoel en passie. Alles wat ik de afgelopen 30 jaar in de bediening heb gedaan - elke preek die ik heb gegeven, elke Bijbelstudie die ik heb onderwezen, elke evangelisatie die ik heb geleid, elke theologische discussie die ik heb gevoerd, elk pamflet, artikel en boek dat ik heb geschreven, elke leerstellige controverse die ik heb behandeld, elk stukje geestelijke raad dat ik heb gedeeld, elk gebed dat ik heb uitgesproken - is geïnspireerd door het onderwijs van Paulus. Ook in mijn dagelijkse activiteiten en relaties als echtgenoot, vader, burger, gemeentelid, werknemer, buurman en vriend streef ik ernaar te leven volgens de geboden die Christus ons door Paulus heeft gegeven. Dát als leerstellig fundament bezitten is het belangrijkste onderdeel van mijn christelijke leven.

Net als Paulus wil ik diens bediening groot maken, omdat hij de door God aangestelde geestelijke autoriteit is voor de hele wereld in dit tijdperk van genade onder het leiderschap van Christus Zelf. Paulus is dé apostel. Ónze apostel!

Onze dienst aan Christus, zowel individueel als collectief, hangt meer dan wat ook af van hoe nauwkeurig we de buitengewone leringen van deze buitengewone man kennen én gehoorzamen. Mogen we allemaal dagelijks gehoor geven aan Gods oproep om de door Hem aangestelde leider te volgen:

'Weest mijn navolgers’, spoort Paulus ons aan, ‘gelijkerwijs ook ik van Christus’ (1 Kor. 11:1).

Gepubliceerd in ‘The Berean Searchlight’ juni 2021 onder de titel: Extraordinary!